ଶିଳ୍ପୀ

ଅଙ୍ଗୁଳିର ପୁଲକ ପରଶେ

ଅନ୍ତର ଭାବନା ଲଭନ୍ତି ସ୍ୱରୂପ

କଳାର ବିଭବ କାଳଜୟୀ ହୁଏ

ତୁଳୀମୁନର କାଉଁରୀ ସ୍ପର୍ଶରେ

କିଏ ବା ଦୋଷ ଦିଏ 

ତୁଳୀ ବା କଳାର ବିଭବକୁ । ।

ମାତ୍ର ଶିଳ୍ପୀ ତାର ଗଢିଚାଲେ

ଗୋଟେ ପରେ ଗୋଟେ

କାହାର ନିନ୍ଦା ଯଶକୁ ପାଥେୟ ନ କରି

ଦୁନିଆକୁ ରଙ୍ଗମୟ

କରିବା ପାଇଁ ତାର ତ ସୃଷ୍ଟି

ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରି ସମର୍ପଣ କରିଦିଏ

ଉତ୍କଣ୍ଠା ଅଧିର

ଉନ୍ମନ କଜଳପାତି ପରି

ତାର ସମସ୍ତ ବେଦନାକୁ । ।

ଗାରେ ହସର ଝଲକରେ

ନିନ୍ଦା ପ୍ରଶଂସାର ଉତ୍ତର ସେ ଦିଏ

ଚଉଦିଗର ଏତେ ରଙ୍ଗ ଏତେ ଧ୍ୱନୀ

ସବୁତ ଶିଳ୍ପୀର ଅମର ସୃଷ୍ଟି

ଅହଂକାରର ଅସୀମ ବଳୟ

କରିପାରେନା କଳଙ୍କିତ ତାର କୃତିକୁ ।

ରଡ଼ମଡ଼ ଖରାରେ ଚାଲିଚାଲି

ହୁଏ ନାହିଁ କ୍ଲାନ୍ତ ଥକି ପଡ଼ିନାହିଁ ଦିନେ

ତାରାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ

ଫୁଲମାନଙ୍କ ବ୍ୟଥାରେ

ବର୍ଷାବଧୂ ପାଉଁଜିର ଛମ୍‌ଛମ୍ ସୁର

ହୁତୁହୁତୁ ଜଳୁଥିବା ଜୁଇର କାହାଣୀ

ଅମାନିଆ ନଈପାଣି

ଶିହରି ଉଠୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଲୋମକୂପ

ବସନ୍ତର ଜହ୍ନରାତି ସବୁତ ତାର

କଳା ସବୁଜିମାର ରୂପରେଖ

ଅନନ୍ତ କାଳକୁ !!