ବିଶ୍ୱାସର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି

ସୁନୀତା ଆଉ ପ୍ରକାଶ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଏକ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟରେ ରହୁଥିଲେ । ପ୍ରକାଶ ଏକ ସଫ୍ଟୱେୟାର କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରୁଥିଲେ ଆଉ ସୁନୀତା ଘର ସମ୍ଭାଳୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ସାତ ବର୍ଷର ପୁଅ, ଆରବ । ସେମାନଙ୍କ ଛୋଟ ଦୁନିଆ ହସଖୁସିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ।

ହଠାତ୍ ଦିନେ ସେମାନଙ୍କ ଖୁସିର ଆକାଶରେ କଳା ବାଦଲ ଘୋଟିଗଲା । ଆରବ ଖେଳୁ ଖେଳୁ ହଠାତ୍ ଅଚେତ ହୋଇଗଲା । ଡାକ୍ତରଖାନା ନେବା ପରେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ତା’ ହୃତପିଣ୍ଡରେ ଏକ ବିରଳ ସମସ୍ୟା ଅଛି, ଯାହାର ଅପରେସନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜଟିଳ ଏବଂ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ । ଦେଶର ବଡ଼ ବଡ଼ ଡାକ୍ତରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପରେସନର ସଫଳତା ପାଇଁ କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତତା ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ । ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ଖର୍ଚ୍ଚ ସାଙ୍ଗକୁ ପୁଅର ଜୀବନର ଅନିଶ୍ଚିତତା ପ୍ରକାଶଙ୍କୁ ଭିତରୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥିଲା ।

ସୁନୀତା ପୁରା ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲା । ଦିନରାତି ICU ବାହାରେ ବସି କାନ୍ଦିବା, ଇଣ୍ଟରନେଟରେ ଏହି ରୋଗ ବିଷୟରେ ପଢ଼ି ନିଜକୁ ଆହୁରି ଭୟଭୀତ କରିବା ଆଉ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେବା ତା’ର ଦୈନନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା । ତା’ ମନ ଭିତରେ କେବଳ ନକାରାତ୍ମକ ଚିନ୍ତା ଘୂରି ବୁଲୁଥିଲା ।

ଦିନେ ରାତିରେ, ହତାଶ ହୋଇ ସେ ଫୋନ୍ ଘାଣ୍ଟୁଥିଲା । କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତା’ ଆଖିପତା ଲାଗି ଆସୁଥିଲା । ହଠାତ୍ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଏକ ଭଜନ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା - "ଛୋଡ଼ୋ ସାରେ କାମ, ବୋଲୋ ରାଧା ରାଧା ନାମ..."

ସେହି ସ୍ୱରରେ ଏକ ଅଜବ ଆକର୍ଷଣ ଥିଲା । ସେ ଭଜନଟିକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୁଣିଲା, "ଜିସନେ ପୁକାରା ଦୁଃଖ ମେଁ ରାଧା, ଉସକେ ଜୀବନ କୀ ମିଟି ସବ ବାଧା," ତା’ ଦେହରେ ଯେମିତି ଶିହରଣ ଖେଳିଗଲା । ସେ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ସେ ଏତେ ଦିନ ଧରି ଭୁଲ୍ "କାମ" କରୁଥିଲା । ତା’ର କାମ ଥିଲା କେବଳ ଚିନ୍ତା କରିବା, ଡରିବା ଆଉ ସନ୍ଦେହ କରିବା ।

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଏକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା । ସେ ସବୁ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ିଦେଲା । ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ରିସର୍ଚ୍ଚ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା, ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସହ ଅଯଥା ଯୁକ୍ତି କରିବା ଛାଡ଼ିଦେଲା । ସେ ବୁଝିଗଲା, "ସବୁ କାମ ଛାଡ଼ିବା"ର ଅର୍ଥ ସଂସାର ଛାଡ଼ିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ମନରୁ ବ୍ୟର୍ଥ ଚିନ୍ତା ଆଉ ଭୟକୁ ଛାଡ଼ିବା ।

ସେଦିନଠୁ ସେ ହସ୍ପିଟାଲର କରିଡରରେ ବସି କେବଳ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ମନେ ମନେ "ରାଧା ରାଧା" ଜପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ତା’ ମନରୁ ସବୁ ଭୟ, ସବୁ ଆଶଙ୍କା ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୂର ହୋଇଗଲା । ପ୍ରକାଶ ମଧ୍ୟ ସୁନୀତାର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଜଣା ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ।

ଅପରେସନ ଦିନ ଆସିଲା । ଛଅ ଘଣ୍ଟାର ଜଟିଳ ଅପରେସନ ପରେ ଯେତେବେଳେ ମୁଖ୍ୟ ସର୍ଜନ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଭାବ ଥିଲା । ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋ କ୍ୟାରିୟରରେ ଏମିତି କେସ୍ ଦେଖିନି । ଅପରେସନ ଏତେ ସୁରୁଖୁରୁରେ ହୋଇଗଲା, ଯେମିତି କୌଣସି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲା । It’s a miracle! ଆରବ ଏବେ ବିପଦମୁକ୍ତ ।"

ସୁନୀତାର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରି ଆସିଲା, କିନ୍ତୁ ଏଥର ତାହା ଦୁଃଖର ନୁହେଁ, କୃତଜ୍ଞତାର ଲୁହ ଥିଲା । ସେ ବୁଝିପାରିଥିଲା, ଡାକ୍ତରମାନେ ତାଙ୍କ କାମ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତା’ର ଅଟଳ ବିଶ୍ୱାସ ଏକ ସକାରାତ୍ମକ ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ଯାହା ସବୁ ବାଧାକୁ ଦୂର କରିଦେଲା ।

କିଛି ଦିନ ପରେ ଆରବ ହସି ହସି ଘରକୁ ଫେରିଲା । ସୁନୀତା ଆଉ ପ୍ରକାଶ ବୁଝି ସାରିଥିଲେ ଯେ ଜୀବନର ବଡ଼ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଆଗରେ ଯେତେବେଳେ ସବୁ ଆଧୁନିକ ଜ୍ଞାନକୌଶଳ ହାର ମାନିଯାଏ, ସେତେବେଳେ କେବଳ ଗଭୀର ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ବାଟ ଦେଖାଏ । କାହ୍ନାର ବଇଁଶୀ ପରି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ଏବେ ସେହି ଗୋଟିଏ ନାମର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱର ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା - ରାଧା ରାଧା ।