ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର

ପ୍ରୟାଗରାଜ ସହରର ସନ୍ଧ୍ୟା ସବୁବେଳେ ଟିକେ ଭିନ୍ନ। ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନାର ସଙ୍ଗମ ପରି ଏଠାରେ ପୁରାତନ ସଂସ୍କାର ଓ ଆଧୁନିକ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଏକ ଅଜବ ମିଶ୍ରଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ସହରର ଗୋଟେ କୋଣରେ ଥିବା ସ୍କାଏ ଭିଉ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ୨୦ ତାଲା ବିଶିଷ୍ଟ କୋଠାଟା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ସେ କୋଠାର ୪୦୨ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟରେ ରହୁଥିବା ଅବିନାଶଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟା ଥିଲା ଏକ ନୂଆ ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ। ଅବିନାଶ ଜଣେ ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଗମ୍ଭୀର ସଫ୍ଟୱେୟାର ଇଞ୍ଜିନିୟର। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ସବୁବେଳେ ଏକ ଅକୁହା କଷ୍ଟ ଲୁଚି ରହିଥାଏ। ଦଶ ବର୍ଷ ତଳେ ପରିବାରର ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବିବାହର କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମନର ମିଳନ କେବେ ହୋଇ ନାହିଁ। ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କର ଜିଦ୍ ଏବଂ ଅବିନାଶଙ୍କର ଚୁପଚାପ୍ ସ୍ଵଭାବ ଭିତରେ ଘରଟା ଏକ ରଣକ୍ଷେତ୍ର ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା। ଶେଷରେ ସେମାନେ ଅଲଗା ରହିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଇନଗତ ଜଟିଳତା ଯୋଗୁଁ ଛାଡ଼ପତ୍ର ହୋଇ ପାରି ନଥିଲା।

ଏହି ଶୂନ୍ୟତା ଭିତରେ ଅବିନାଶଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଆସିଥିଲେ ମେଘନା। ମେଘନା ଜଣେ ଫ୍ରିଲାନ୍ସ ଇନଭେଷ୍ଟିଗେଟିଭ ଜର୍ଣ୍ଣାଲିଷ୍ଟ। ସେ ନିର୍ଭୀକ, ସ୍ପଷ୍ଟବାଦୀ। ଜୀବନକୁ ନିଜ ସର୍ତ୍ତରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି। ଅବିନାଶଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଗୋଟେ କାଫେରେ ଦେଖା ହୋଇଥିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁତା ପ୍ରେମରେ ପରିଣତ ହେଲା। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସମାଜ ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଗ୍ରହଣ କରିବ ନାହିଁ। ତଥାପି ସେମାନେ ଲିଭିନ୍ ସମ୍ପର୍କରେ ରହିବାକୁ ସାହସ କଲେ। ସେ ଦିନ ଟିଭିରେ କୋର୍ଟଙ୍କର ନିଷ୍ପତ୍ତି ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା। ବିବାହିତ ପୁରୁଷଙ୍କର ଲିଭିନ୍ ସମ୍ପର୍କ ଅପରାଧ ନୁହେଁ। ଅବିନାଶ ମେଘନାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ଟିକେ ହସିଲେ। ସେ ହସରେ ଆଶ୍ୱସ୍ତି ଥିଲା। ଦେଖ ମେଘନା, ଆଜି କୋର୍ଟ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ଅପରାଧୀ ନୁହଁ। ଆମ ସହମତି ହିଁ ଆମର ଶକ୍ତି। ମେଘନା କିନ୍ତୁ ଝରକା ବାହାରକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଘୋର ଅନ୍ଧକାର ମାଡ଼ି ଆସୁଥିଲା। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲା, ଅବିନାଶ, ଆଇନ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସମାଜର କ୍ରୋଧରୁ କିଏ ବଞ୍ଚାଇବ? ସେହି ସମୟରେ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ସେକ୍ରେଟାରୀ ମିଷ୍ଟର ଦାସ ନିଜର ବାଲକୋନିରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ୪୦୨ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟ ଆଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ମିଷ୍ଟର ଦାସ ଜଣେ କଠୋରବାଦୀ ମଣିଷ ଯେ ନିଜକୁ ନୈତିକତାର ଠିକାଦାର ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ କୁଟିଳ ହସ ଖେଳି ଯାଇଥିଲା।

ରାତି ପ୍ରାୟ ଗୋଟାଏ। ଆକାଶରେ କଳା ବାଦଳ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ହଠାତ ବିଜୁଳି ମାରିଲା ଏବଂ ସହରର ବିଜୁଳି କଟିଗଲା। ଚାରିଆଡ଼ ଘନ ଅନ୍ଧକାର। ସ୍କାଏ ଭିଉ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ଜେନେରେଟର ଚାଲିବାକୁ କିଛି ସମୟ ଲାଗିଲା। ସେଇ ଦୁଇ ମିନିଟର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ୪୦୨ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଗଲା। ଯେତେବେଳେ ଆଲୁଆ ଆସିଲା, ସିକ୍ୟୁରିଟି ଗାର୍ଡ ରାମୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଦେଖିଲା ଯେ ୪୦୨ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟର କବାଟ ଆଉଜା ହୋଇଛି। ସେ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଯା’ ଦେଖିଲା, ସେଥିରେ ତାର ପିଳେହି ପାଣି ହୋଇଗଲା। ଡ୍ରଇଂ ରୁମ ଚଟାଣରେ ମେଘନା ରକ୍ତ ଜୁଡୁବୁଡୁ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବେକରେ ଏକ ଗଭୀର କ୍ଷତ ଥିଲା। ଅବିନାଶ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆଣ୍ଠୁମାଡ଼ି ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ରକ୍ତ ଭିଜା ଛୁରି ଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଥରୁଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ପୋଲିସ ସାଇରନ ଶବ୍ଦରେ ସାରା ସୋସାଇଟିଟା ଥରି ଉଠିଲା। ଇନିସ୍ପେକ୍ଟର ବିକ୍ରମ, ଯାହାଙ୍କୁ ସହରର ସବୁଠାରୁ ଚତୁର ଅଫିସର କୁହାଯାଏ, ସେ ଘଟଣାସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମେଘନାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ହସ୍ପିଟାଲ ପଠାଗଲା। ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଅତି ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ଥିଲା। ବିକ୍ରମ ଅବିନାଶଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ। ଅବିନାଶ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ମିଷ୍ଟର ଦାସ ପାଟି କରି କହିଲେ, "ସାର୍, ମୁଁ ଆଗରୁ ଜାଣିଥିଲି, ଏ ଲୋକଟା ଚରିତ୍ରହୀନ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ସମାନ କଥା କହୁଥିଲେ। ଆଜି କୋର୍ଟ ନିଷ୍ପତ୍ତି ପରେ ସେ ହୁଏତ ଭାବିଥିଲା, ସେ ମେଘନାକୁ ମାରିଦେଲେ ବି କେହି କିଛି ତାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦେଖନ୍ତୁ, ତା ହାତରେ ଛୁରି ଅଛି।" ଅବିନାଶ କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ। "ନା ସାର୍, ମୁଁ ମାରିନି। ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ କେହି ଜଣେ ମୁଖା ପିନ୍ଧି ଆସିଥିଲା। ମୁଁ ତା ସହ ଲଢିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ମେଘନାକୁ ଆଘାତ କରି ଝରକା ବାଟେ ଡେଇଁ ପଳାଇଲା। ମୁଁ ତ କେବଳ ଛୁରିଟାକୁ ଧରିଥିଲି।" ଇନିସ୍ପେକ୍ଟର ବିକ୍ରମ ଚୁପ ରହିଲେ। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସବୁଠାରୁ ସହଜ ଦିଶୁଥିବା କେସଟା ସବୁଠାରୁ ଜଟିଳ ହୋଇଥାଏ।

ପରଦିନ ସକାଳେ ଖବର କାଗଜରେ ବଡ଼ ହେଡ଼ଲାଇନ ଥିଲା, ଲିଭିନ୍ ସମ୍ପର୍କର ରକ୍ତାକ୍ତ ପରିଣତି, ବିବାହିତ ପ୍ରେମିକ ଗିରଫ। ବିକ୍ରମ ଅବିନାଶଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କୁ ଥାନାକୁ ଡକାଇଲେ। ସୁଚିତ୍ରା ଆସିଲେ, ଦାମୀ ଶାଢ଼ୀ ଏବଂ ଆଭିଜାତ୍ୟର ମୁଖା ପିନ୍ଧି। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅବିନାଶଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦୟା ନଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ଇନିସ୍ପେକ୍ଟର, ଅବିନାଶ ଜଣେ ମାନସିକ ରୋଗୀ। ସେ ସେଇ ଝିଅ ପାଇଁ ପାଗଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ମତେ ଲାଗୁଛି ସେ ଝିଅଟି ଅବିନାଶଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ ଧମକ ଦେଇଥିବ, ସେଥିପାଇଁ ସେ ଏମିତି କରୁଛନ୍ତି।" କିନ୍ତୁ ବିକ୍ରମକୁ ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କର ସ୍ୱର ଏକ ପ୍ରକାର କ୍ରୂର ଆନନ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ସେ ପଚାରିଲେ, "କାଲି ରାତି ଗୋଟାଏବେଳେ ଆପଣ କେଉଁଠି ଥିଲେ?" ସୁଚିତ୍ରା ହସିଲେ। "ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଘରେ ଥିଲି। ଆପଣ ଚାହିଁଲେ ସେଠାକାର ସିସିଟିଭି ଫୁଟେଜ ବି ଦେଖିପାରିବେ।" ସତକୁ ସତ ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଦୃଢ ଆଲିବାଇ ଥିଲା। ତଥାପି ବିକ୍ରମ ମନ ମାନୁ ନଥିଲା। ସେ ପୁଣି ଥରେ ଘଟଣାସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ। ଏଥର ସେ ୪୦୨ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟର ବାଲକୋନି ଏବଂ ପାଖରେ ଥିବା ପାଇପଲାଇନକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଛୋଟ ନୀଳ ରଙ୍ଗର କପଡ଼ା ମିଳିଲା ଯାହା ସାଧାରଣତଃ ସିକ୍ୟୁରିଟି ଗାର୍ଡ ମାନଙ୍କର ୟୁନିଫର୍ମ ଥିଲା। ବିକ୍ରମ ମିଷ୍ଟର ଦାସଙ୍କର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଯାଞ୍ଚ କଲେ। ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ମିଷ୍ଟର ଦାସ ଜଣେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ ନୁହଁନ୍ତି। ବରଂ ସେ ଏକ ବଡ଼ ଜମି ମାଫିଆ ଗ୍ୟାଙ୍ଗର ସ୍ଲିପିଙ୍ଗ ପାର୍ଟନର। ଅବିନାଶ ଯେଉଁ ସଫ୍ଟୱେୟାର କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରୁଥିଲେ, ସେହି କମ୍ପାନୀ ସହର ଉପକଣ୍ଠରେ ଏକ ବଡ଼ ଜମି କିଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା। ମିଷ୍ଟର ଦାସ ସେଇ ଜମି ଉପରେ ଆଖି ପକାଇଥିଲେ। ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ଥିଲା, ମେଘନା ତାଙ୍କ ଜର୍ଣ୍ଣାଲିଜିମ କ୍ୟାରିୟରରେ ମିଷ୍ଟର ଦାସଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ପ୍ରମାଣ ଯୋଗାଡ଼ କରିଥିଲେ। ସେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଥିଲେ ଯେ ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କର ଭାଇ ରୋହିତ, ମିଷ୍ଟର ଦାସଙ୍କର ବ୍ୟବସାୟରେ ଜଣେ ମୁଖ୍ୟ ସହଯୋଗୀ। ଏବେ ବିକ୍ରମକୁ ସବୁକିଛି ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡୁଥିଲା। ଏହା ଏକ ପ୍ରେମଜନିତ ଅପରାଧ ନଥିଲା, ବରଂ ଏହା ଥିଲା ଗୋଟେ ସୁଚିନ୍ତିତ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର। ବିକ୍ରମ ଗୋପନରେ ମିଷ୍ଟର ଦାସଙ୍କ ଘରେ ଗୁପ୍ତ କ୍ୟାମେରା ଏବଂ ଲିସିନିଙ୍ଗ ଡିଭାଇସ ଲଗାଇଲେ।

ସେ ଦିନ ରାତିରେ ମିଷ୍ଟର ଦାସ ଓ ରୋହିତଙ୍କ ଭିତରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲା। ରୋହିତ: "କାମ ତ ଅଧାରେ ରହିଗଲା, ସେ ଝିଅଟା ଯେ ବଞ୍ଚିଗଲା। ଯଦି ସେ ହୋସକୁ ଆସେ, ତେବେ ଆମ ନାଁ କହିଦେବ।" ମିଷ୍ଟର ଦାସ: "ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନି, ହସ୍ପିଟାଲରେ ଆମ ଲୋକ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଅବିନାଶ ଜେଲରେ ରହିବା ଦରକାର। ଯଦି ସେ ଜେଲରୁ ବାହାରି ଯାଏ, ତେବେ ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କର ସେଇ ନୂଆ ନିଷ୍ପତ୍ତି ତାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବ। ସମସ୍ତେ ଭାବିବେ ସେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଝଗଡ଼ା କରି ମେଘନାକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି।" ବିକ୍ରମଙ୍କ ପାଖରେ ଏବେ ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣ ଥିଲା। ସେ ତୁରନ୍ତ ହସ୍ପିଟାଲର ସୁରକ୍ଷା ବଢାଇଲେ ଏବଂ ମିଷ୍ଟର ଦାସ ଓ ରୋହିତଙ୍କୁ ଗିରଫ କଲେ।

କୋର୍ଟରେ ମାମଲା ଚାଲିଲା। ସରକାରୀ ଓକିଲ ଅବିନାଶଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ଉଠାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଜଣେ ବିବାହିତ ପୁରୁଷ ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ରହିବା ଦର୍ଶାଉଛି ଯେ ସେ କେତେ ଅପରାଧିକ ମନୋବୃତ୍ତିର।" କିନ୍ତୁ ଏଇ ସମୟରେ ଇନିସ୍ପେକ୍ଟର ବିକ୍ରମ କୋର୍ଟରେ ପେନ୍ ଡ୍ରାଇଭ ଆଉ ସେ ନୀଳ କପଡ଼ା ଖଣ୍ଡଟି ଦେଖାଇଲେ। ସେ ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ସେଦିନ ରାତିରେ ସିକ୍ୟୁରିଟି ଗାର୍ଡ ରାମୁକୁ ଟଙ୍କା ଦେଇ ରୋହିତ ତାର ୟୁନିଫର୍ମ ପିନ୍ଧି ୪୦୨ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟକୁ ଯାଇଥିଲା। ମିଷ୍ଟର ଦାସ ନିଜ ବାଲକୋନିରୁ ସବୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ମେଘନାକୁ ମାରିଦେବା, ଯାହା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ପ୍ରମାଣକୁ ନଷ୍ଟ ବି କରିଦେବ। ଅବିନାଶଙ୍କର ଓକିଲ ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପୁଣି ଥରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରି କହିଲେ, "ମି ଲର୍ଡ, ଯଦି ସମାଜ ଅବିନାଶଙ୍କ ଲିଭିନ୍ ସମ୍ପର୍କକୁ ଅପରାଧ ଭାବେ ନ ଦେଖିଥାନ୍ତା, ତେବେ ହୁଏତ ମିଷ୍ଟର ଦାସ ଏବଂ ସୁଚିତ୍ରା ଏମିତି ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କରିବାକୁ ସାହସ କରି ନଥାନ୍ତେ।" ମେଘନା ହୋସକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ନିଜର ବୟାନରେ ସବୁ ସତ କଥା କହିଲେ। ରୋହିତ ଏବଂ ମିଷ୍ଟର ଦାସଙ୍କୁ ଆଜୀବନ କାରାଦଣ୍ଡ ହେଲା। ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କୁ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଜେଲ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲା।

କିଛି ମାସ ପରେ ଅବିନାଶ ଏବଂ ମେଘନା ଗଙ୍ଗା କୂଳରେ ବସିଥିଲେ। ଅବିନାଶ କହିଲେ, "ମେଘନା, ଆଜି ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି ଯେ ଆମ ସ୍ଵାଧୀନତା କେବଳ ଏକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ସଂଗ୍ରାମ।" ମେଘନା ହସିଲେ। "ସତ କହିଲ ଅବିନାଶ, ଆଲାହାବାଦ ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କର ସେଇ ଗୋଟେ ଲାଇନ ଆଜି ଅନେକଙ୍କ ଜୀବନ ବଦଳାଇ ଦେଇଛି। ଯଦି ଆଜି ଆଇନ ଆମ ସହ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ହୁଏତ ସମାଜର ନୈତିକତା ଆମକୁ ଆଜି ଫାଶୀ ଖୁଣ୍ଟରେ ଝୁଲାଇ ଦେଇଥାନ୍ତା।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ନୂଆ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ଆଭା ଦେଖା ଦେଇଥିଲା। ସମାଜ ଏବେ ବି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କାନକୁହା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅବିନାଶ ଆଉ ଡରୁ ନଥିଲେ କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସମ୍ବିଧାନ ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡଟେକି ବଞ୍ଚିବାର ଅଧିକାର ଦେଇଛି।