ଜଣେ ଖୁବ୍‌ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ। ଦାମୀ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧୁଥିଲେ। ଭଲ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ। ମଉଜ ମଜଲିସରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରାସାଦ ନିକଟରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲା ଜଣେ ଗରିବ ‌ଭିକାରି। ନାଆଁ ତା’ର ଲାଜରସ। ଦେହସାରା ଘା-ଘାଉଡ଼। ଖୁବ୍‌ କ୍ଷୀଣ ଓ ରୁଗ୍‌ଣ ଥିଲା ତା’ର ଶରୀର। କୁକୁରମାନେ ତା’ ଘାଆକୁ ଚାଟୁଥିଲେ। ସେ ଧନିକଙ୍କ ଘରୁ ଫୋପଡ଼ା ଯାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ପାଇବା ପାଇଁ ସେଠାରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲା।ଦିନେ ଧନିକ ଓ ଭିକାରି ଉଭୟେ ମରିଗଲେ। ଭିକାରି ଲାଜରସ୍‌କୁ ଦେବଦୂତମାନେ ଅବ୍ରାହମଙ୍କ‌ ଶରଣକୁ ନେଇଗଲେ। ଧନୀକ ଜଣକ ନର୍କର ନିଆଁରେ ଜଳିଲେ, କଷ୍ଟ ପାଇଲେ। ଦୂରରୁ ଭିକାରି ଲାଜରସଙ୍କ ସୁଖପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଧନୀକ ଡାକ ପକାଇଲେ- ହେ ପିତା ଅବ୍ରାହମ୍‌! ମୋ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଲାଜରସକୁ କୁହନ୍ତୁ, ସେ ନିଜ ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ପାଣିରେ ବୁଡ଼ାଇ ମୋ ଶୁଖିଲା ପାଟିରେ ଟୋପାଏ ଦେଉ ! ଅବ୍ରାହମ୍‌.......