ଧୀରେଧୀରେ ସଂଜ ଗାଢ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲାଣି, ଆକାଶରେ ଚକାମାଡି ବସିଲାଣି ଜହ୍ନ, ଚଉଁରାରେ ଦିପ୍ ଦିପ୍ ହେଇ ଜଳୁଥିବା ସଞ୍ଜବତୀର ତେଲ ବି ପ୍ରାୟ ସରିସରି ଆସିଲାଣି । ତଥାପି ବି ସେ ସଞ୍ଜବତୀ ସାମ୍ନାରେ ସେମିତି ହାତଯୋଡି ବସିଛି ବୋଉ । ମଝିରେ ମଝିରେ ଆଖି ଢଳଢଳ କରି, ଓଠ ଥରେଇ କ’ଣ ସବୁ କହିଯାଉଛି ଧିରେ ଧିରେ । କିନ୍ତୁ ତା’ ଅଲକ୍ଷରେ ତା କଥା ସବୁ ମିଳେଇ ଯାଉଛି ପଞ୍ଚଭୂତରେ, ତା ଆଖିରୁ ନିଗିଡ଼ି ପଡୁଥିବା ଆକୁଳତାର ବିନ୍ଦୁ ସବୁକୁ ଅଚିରେ ଶୋଷିନେଉଛି ପ୍ରବଞ୍ଚନାରେ ପୀଡ଼ିତ ଗୋଟେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ, ହେଲେ ଏ କଥା ବୋଉ ଜାଣେନି । ଏମିତିବି ଆଜି ପ୍ରଥମ ନୁହଁ, ଏମିତି କେତେ ସଞ୍ଜ ତାର କଟିଛି ସେଇ ଚଉଁରା ମୂଳେ ବୃନ୍ଦାବତୀଙ୍କୁ ହାତଯୋଡି, କେତେ ସଞ୍ଜ ଏମିତି ତା ଆଖି ଲୁହରେ ଓଦା ହେଇଛି ଚୋଉଁରା । କେବେକେବେ ଦୀପରୁ ତେଲ ସରିଯାଇଛି.......